"Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει" (Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά, Βιβλίο Α' )

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Ελληνικά τα ονόματα από την αρχαιότητα ως σήμερα

Οι απόψεις διίστανται, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω σκοπιμότητας,  για το αν κάποια ονόματα, ευρέως διαδεδομένα σήμερα, είναι ελληνικά ή όχι…

Στο μικροσκόπιο μπαίνουν κυρίως τα χριστιανικά ονόματα, τα οποία, σύμφωνα με ισχυρισμούς ορισμένων, δεν έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Είναι όμως έτσι;

Τα σημερινά ονόματα στην συντριπτική του πλειοψηφία, έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Άβα< βα=βοή
Άγγελος< νάγομαι->άνγελος->άγγελος
Αγλαΐα< γάλλω ->γλαός=λαμπρός
Αδάμ< δάμας
Αθανάσιος< α(στερητικό)+θνήσκω
Αλέξανδρος< λέξω+νδρας= αποκρουω, σπρώχνω τους ανδρες
Αλεξία< λέξω+ς (δύναμη)
Ανάνιος\ας< νω+ων
Άννα< όχι απ’ το εβραϊκό Hanna.
Προέρχεται από το προσωνύμιο του Διός «Άνα»< άνω, γι αυτό και στα εβραϊκά υπάρχει ως όνομα αρσενικό. Στην πορεία αλλοιώθηκε και γράφτηκε με δύο νν. Οι Ισπανοί, που διατηρούν ορθότερα τα ελληνικά στοιχεία στην γλώσσα τους απ’ ότι εμείς, το γράφουν με ένα ν. Ana
Αντώνης< ντί ν (ήταν γιος του Ηρακλή σύμφωνα με την μυθολογία)
Άραβος< ρουρα(γη)+βοή =ο πολύς θόρυβος. Εξ’ ου και οι Άραβες.
Αρριανός< (επιτατικό)+ρίον= εξέχον μέρος
Ασπασία< σπάσιος =αγαπητός. Εξ’ ου και ασπάζομαι.
Γιάννης< ων->ανός

 O Aθαν. Σταγειρίτης στην Ωγυγία (Β’ σελ 449) χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ο ανός,  ρχαιότερος βασιλεύς τς Ίταλίας, το λλην το γένος, ις το πόλλωνος κα τς Κρεούσης, θυγατρς το ρεχθέως, βασιλέως ταν θηνν. κτισε κα φρούριον π τινς λόφου τς Ρώμης, το ανίκουλον, κα δίδαξεν πολλά. θεντίμησαν τον  ωνα- ανν- άνην ς θεν μετ θάνατον… πειδή ρχαιότερον βασιλέα κα εεργέτην δνγνώριζον…»

Αλλά και ο Αισχύλος χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «άνων λαός» για τους Έλληνες…

Βρασίδας< βράσσω=σείω
Δέσποινα< δεσπόζω
Ειρηναίος\Ειρήνη< ερω= λέγω
Ελένη< ρίζα σελ-=φως
Εύα< ε= καλό, όμορφο
Ησύχιος< δύς (ευχάριστος)->ηδυχία->ησυχία
Ηρακλής< ρα+κλέος= αυτός που είναι δοξασμένος λόγω της Ήρας
Κωνσταντίνος< λατ. Constans<προθ.cum+stans (μετοχή του ρήματος sto)<σύν+στάς (στάω-)
Λάμπρος< λαμπρός
Λήδα< λανθάνω ->λήθη->λήθα->λήδα
Μαντώ< μαντεύω

Μαρία< δεν είναι εκ του εβραϊκού Μύριαμ, αλλά ετυμολογικά προέρχεται από την μύρα=θάλασσα

Μαίρη< μαρμαίρω= αστράφτω. Μαίρη ήταν το όνομα Νηριίδος.
Νικόλας< νικ + λαός
Όμηρος< μο+ρω, αραρίσκω. Επειδή μέσω του έργου του συνδύασε κάθε είδους γνώση.
Ορέστης< ρνυμι= ξεσηκώνομαι, ορμώ, επαναστατώ
Σπυρίδων< σπυρίς
Στυλιανός< στύλω
Σωτήρης< σώζω+τηρώ
Φίλιππος< φιλ+ππους
Χρήστος< χρηστός

Τα παραδείγματα αυτά ωστόσο είναι ενδεικτικά, καθώς η ελληνική ονοματοθεσία είναι ανεξάντλητη. Τα σύγχρονα ονόματα των Ελλήνων, αλλά και πολλά ξένα, έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία ελληνική γλώσσα και έχουν διατηρηθεί παρά τους αιώνες που περάσει…

Με βάση την συγκεκριμένη  έρευνα τα προαναφερθέντα ονόματα διατηρήθηκαν αναλλοίωτα μέχρι και σήμερα, ένα επιπλέον στοιχείο που αποδεικνύει, όχι μόνο ότι η ιστορία μας δεν διχάζεται σε δύο ημισφαίρια, αυτό του ελληνισμού και αυτό του χριστιανισμού, αλλά αντιθέτως αυτές οι δύο έννοιες είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένες τόσο στο μυαλό όσο και στην καρδιά και την παράδοσή μας…

Ελένη Γεωργακάκη, φοιτήτρια Φιλοσοφικής για το ΠΥΓΜΗ.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.