"Πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει" (Αριστοτέλης, Μετά τα Φυσικά, Βιβλίο Α' )

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Τα Αρχαία Ελληνικά, εργαλείο σκέψης


Η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψεως.



Όσο πιό πολλές λέξεις χρησιμοποιούμε, όσο πιό αφηρημένες έννοιες συλλαμβάνουμε, όσο πιό καλή σύνταξη προτάσεων οικοδομούμε, τόσο περισσότερο ακονίζουμε την σκέψη μας.

Όποιος δεν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα, δεν μπορεί να μεταφέρει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του, δεν μπορεί να ενεργήσει γρήγορα.

Αυτός μάλλον πρέπει να είναι ο σκοπός του υπουργείου παραπαιδείας για να διδάσκει με τέτοιο βασανιστικό τρόπο την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, στα δύσμοιρα ελληνόπουλα.

Επιβάλλει στους μαθητές 
να μαθαίνουν αμέτρητους τύπους, καταλήξεις και κανόνες. Αυτό αποτελεί... 
σαδομαζοχιστική τάση. 

Μετά 3 χρόνια διδασκαλίας, οι Έλληνες μαθητές δεν μπορούν να καταλάβουν τί θέλει να πει ένα απλό Αρχαίο Κείμενο. Και ακόμη χειρότερα: Οι μαθητές δεν μπορούν να γράψουν ένα απλό κείμενο στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, αλλά ούτε και να μιλήσουν Αρχαία Ελληνικά.

Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο βασικός σκοπός εκμαθήσεως μίας γλώσσης, το να γράφεις, το να σκέφτεσαι και το να μιλάς με αυτή την γλώσσα. Και όχι απλώς να γνωρίζεις τους γραμματικούς κανόνες και το συντακτικό.

Γιατί λοιπόν τα ελληνόπουλα
 δεν μαθαίνουν την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα; Διότι απλούστατα το υπουργείο δεν ακολουθεί κανόνες διδασκαλίας που ισχύουν για όσους μαθαίνουν μία ξένη γλώσσα ή κανόνες που ακολουθούνται για τα νήπια.

Για παράδειγμα, 
όποιος πηγαίνει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών για να μάθει την αγγλική γλώσσα, μετά από 3-4 μαθήματα ο καθηγητής ζητά από τον μαθητή να προφέρει κάποιες λέξεις. Να συντάξει μία απλή πρόταση, π.χ. «This is a cat». Του ζητά να συντάξει μία μικρή παράγραφο με την χρήση της αγγλικής γλώσσης.

Δηλαδή από τις πρώτες εβδομάδες ένας καθηγητής ξένων γλωσσών προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλους τους αισθητήρες του εγκεφάλου για να κάνει τον μαθητή να μιλήσει την ξένη γλώσσα. 

Οι καλοί καθηγητές ξέρουν ότι ο μαθητής πρέπει να διαβάζει δυνατά μία λέξη για να μαθαίνει την προφορά της, να την αντιγράφει σωστά για να μαθαίνει την ορθογραφία της, και να σχηματίζει προτάσεις έτσι ώστε η γλωσσική του μνήμη να συμπλέκει συνεχώς λέξεις με εικόνες για να αρχίσει ο μαθητής να σκέφτεται στην ξένη γλώσσα αντί απλώς να μεταφράζει από την μητρική του γλώσσα το νόημα που θέλει να εκφράσει.

Άρα το βασικό κλειδί για να μάθουμε μία γλώσσα είναι από την πρώτη ημέρα ει δυνατόν, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε! 
...

Ακόμη και αν κάποιος μαθητής απομνημονεύσει όλους τους γραμματικούς κανόνες η ψυχολογία διδάσκει ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα τους ξεχάσει. Οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το ξεχνάς.

Γιατί δεν σκέπτονται οι κύριοι του υπουργείου, πώς τα νήπια μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά; Μήπως οι μητέρες στέκονται πάνω από την κούνια τους και αρχίζουν να τους μαθαίνουν τις χρονικές καταλήξεις των ρημάτων; 

Προφανώς όχι. Αρχίζουν και τους προφέρουν λέξεις τις οποίες τα βρέφη σιγά-σιγά συνδυάζουν στο μυαλό τους με εικόνες, αντικείμενα, μορφασμούς προσώπων, κλπ. Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν αφηρημένες έννοιες αλλά κατανοούν αντικείμενα όπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.α.

Έτσι ακριβώς θα μάθουν και τα ελληνόπουλα τα Αρχαία Ελληνικά, συνδυάζοντας λέξεις με αντικείμενα και εικόνες.


Στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια εισήλθαν πολλοί ξένοι, νόμιμοι και παράνομοι. Ορισμένοι από αυτούς έμαθαν τα Νέα Ελληνικά σε πολύ καλό επίπεδο. Πώς τα έμαθαν; Μήπως άρχισαν να μαθαίνουν συντακτικό και γραμματική; 

Ή μήπως η πρώτη λέξη που έμαθαν ήταν «δουλειά»; Οι ξένοι άρχισαν να μαθαίνουν μικρές προτάσεις όπως «θέλω δουλειά», «ψάχνω για σπίτι», «πού είναι το ταχυδρομείο;», «ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ» κλπ. Έτσι άρχισαν οι ξένοι να μαθαίνουν την νεοελληνική γλώσσα.

Έτσι θα μάθουν και τα ελληνόπουλα 
την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρέπει να την μιλήσουν. 

Δεν επιβάλλει στο αναλυτικό πρόγραμμα την ΟΜΙΛΙΑ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης μέσα στην σχολική τάξη. Όταν ένας μαθητής αρχίζει να επαναλαμβάνει «τίς βούλεται αγορεύειν;» τότε αρχίζει να μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά. 

Στην αρχή, δεν χρειάζεται ανάλυση υποκειμένου, αντικειμένου, ρήματος και απαρεμφάτου. Αυτά θα γίνουν πολύ αργότερα, για όσους ενδιαφέρονται.

Οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες 
είναι αγράμματοι, δεν ξέρουν τί σημαίνει απαρέμφατο, και όμως μιλούν τα Νέα Ελληνικά. 


Δεν χρειάζονται ατελείωτοι γραμματικοί κανόνες, για να μιλήσει κάποιος την Αρχαία Ελληνική. 

Απαιτείται να την χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Απαιτείται η καθημερινή χρήση της Αρχαίας μας Γλώσσης στην οικία, στο σχολείο, στην εργασία. Μικρές προτάσεις στην αρχή, με απλά νοήματα.

Δεν είναι δυνατόν τα νήπια, οι ξένοι που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά, και όσοι Έλληνες διδάσκονται ξένες γλώσσες να ακολουθούν αυτή την βασική μέθοδο διδασκαλίας, ενώ οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων να διδάσκωνται ανουσίους γραμματικούς κανόνες...


Και φυσικά μετά από ένα χρόνο, αφού τελειώσουν το λύκειο, οι μαθητές δεν θυμούνται τίποτε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν δύνανται να συντάξουν ούτε μία πρόταση στα Αρχαία Ελληνικά.

Είναι χαρακτηριστικό
 ότι όσοι πηγαίνουν να δώσουν εξετάσεις για ένα πτυχίο σε μία ξένη γλώσσα, εκτός από το να διαβάσουν ένα κείμενο και να το αναλύσουν, τους ζητούν να γράψουν ένα κείμενο και να δώσουν μία προφορική συνέντευξη.

Όμως αυτό δεν ισχύει
 στις εξετάσεις για τα Αρχαία Ελληνικά. Επί δεκαετίες δεν ζητείται από τους μαθητές να γράψουν ένα κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά, ούτε να δώσουν συνέντευξη στα Αρχαία Ελληνικά. Κάτι που το κάνουν όσοι δίνουν εξετάσεις για μία ξένη γλώσσα, ακόμη και από το πρώτο τρίμηνο διδασκαλίας.

πηγή (επιλογή - προσαρμογή)


Κοινές λέξεις από την εποχή των Παγετώνων


«Αναζήτηση της πρωτο-γλώσσας»


Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Ρέντινγκ – University of Reading
 – της Βρετανίας δείχνει ότι οι άνθρωποι που ζούσαν στην Εποχή των Παγετώνων στην Ευρώπη, πριν από 15.000 χρόνια, ενδέχεται να χρησιμοποιούσαν, σε ορισμένη μορφή, λέξεις κοινές που χρησιμοποιούμε σήμερα στην καθημερινότητά μας.

Χρησιμοποιώντας στατιστικά μοντέλα, ο καθηγητής της Εξελεγκτικής Βιολογίας, MarkPagel και η ομάδα του, προέβλεψε ότι ορισμένες λέξεις έχουν αλλάξει με πολύ αργό ρυθμό στη διάρκεια του χρόνου, έτσι που, να διατηρήσουν ίχνη από λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι του σημερινού ανθρώπου πάνω από 10 χιλιάδες χρόνια.

Οι επισημάνσεις αυτές δείχνουν την ύπαρξη ενός γλωσσικού υπερ-οικογενειακού δένδρου που ενώνει επτά μεγάλες γλωσσικές οικογένειες της Ευρασίας.

Την ινδοευρωπαϊκή, την Ουραλική, την Αλταϊκή, την Καρτβελιανή, την Δραβιδιανή, την Τσούσκτσε-Καμτσάλκαν και την Εσκιμο-Αλεουτιανή (νήσοι Αλεούται -Αλάσκας).
Μέχρι τώρα, οι γλωσσολόγοι είχαν στηριχθεί αποκλειστικά στη μελέτη των κοινόχρηστων ηχητικά λέξεων για τον εντοπισμό της πρωτο-γλώσσας, από την οποία για παράδειγμα προέρχονται οι λέξεις Πάτερ ή η Φάδερ. Μια δυσκολία στην προσέγγιση είναι ότι οι δύο λέξεις μπορεί να έχουν ίδια ηχητική απόδοση και αυτό να είναι τυχαίο και όχι ότι ανήκουν στην ίδια γλωσσική ομάδα.

Για να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα, 
η ομάδα του καθηγητή Pagel, έδειξε ότι ένα υποσύνολο λέξεων που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ομιλία, είναι πιθανό να διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα (χιλιετίες)

Η ομάδα χρησιμοποίησε
 αυτή τη μέθοδο για να ανακαλύψει λέξεις που ενδέχεται να έχουν κοινούς ήχους, κάτι το οποίο έδινε μια βάσιμη θεώρηση ότι οι ηχητικές ομοιότητες δεν ήταν τυχαίες.

Ο καθηγητής Mark Pagel της Σχολής Βιολογικών Επιστημών του πανεπιστημίου Ρέντινγκ είπε:

«Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε ένα συγκεκριμένο σύνολο λέξεων στην καθημερινή ομιλία είναι κάτι κοινό σε όλες τις ανθρώπινες γλώσσες. Ανακαλύψαμε αριθμούς, αντωνυμίες και ειδικά επιρρήματα που αντικαταστάθηκαν πολύ αργά στη χρονική διάρκεια μια γλωσσικής εξέλιξης, που συμβαίνει μέσα σε 10 χιλιάδες χρόνια ή και περισσότερα.


Γενικός κανόνας είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται περισσότερο από μία φορά στην καθημερινή ομιλία μας και μπορεί να φθάνουν σε επτά ως δέκα επαναλήψεις καθημερινά, έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνουν τη βαθιά καταγωγή τους στην ευρασιατική γλωσσική υπερ-οικογένεια
».

Σε προηγούμενη έρευνα του καθηγητή Pagel για την εξέλιξη της γλώσσας, είχε δημιουργηθεί η εικόνα της εξέλιξης 7.000 ανθρωπίνων γλωσσών.

Ο καθηγητής με την ερευνητική του ομάδα έχει τεκμηριώσει τις κοινές συνήθειες στον τρόπο που χρησιμοποιείται η γλώσσα και ερεύνησε γιατί ορισμένες λέξεις έχουν διαιωνισθεί και άλλες απέτυχαν να διατηρηθούν με την πάροδο του χρόνου.

Αυτό γίνεται με τη χρήση στατιστικών εκτιμήσεων σε ένα ποσοστό λεξικών αντικαταστάσεων που πραγματοποιήθηκαν στο λεξιλόγιο της ινδο-ευρωπαϊκής γλώσσας.

Η διακύμανση του ποσοστού
 της αντικατάστασης των λέξεων σε ένα λεξιλόγιο φέρνει και την ανάλογη απόκλιση μεταξύ των κοινών γλωσσών.